Καλοκαιρινά, ελληνικά και ανώμαλα

Σε χρόνο dt ήρθε και ο Αύγουστος, για μένα ο πιο σιχαμένος μήνας του χρόνου, μαζί με τον Σεπτέμβρη. Γνωρίζω ίσως ότι είμαι ο μόνος που το πιστεύω αυτό, αλλά όπως έχω πει πολλάκις, ο Αύγουστος ναι μεν είναι ο πιο "τεμπέλικος" μήνας, αλλά γνωρίζοντας ότι ο Σεπτέμβρης πλέον είναι μόλις μερικές εβδομάδες μακριά, δεν γίνεται να μην ψυχοπλακωθείς, έστω και στο ελάχιστο. Παρόλα αυτά το ελληνικό ίντερνετ φρόντισε να μην μας απογοητεύσει, δίνοντάς μας θέματα, ενδιαφέροντα μεν, αλλά και εκνευριστικά/εξοργιστικά δε. Ας τα πάρουμε με τη σειρά:


1) Ο τυπάς που πέταξε τον σκύλο απ' τον τρίτο όροφο

Νομίζω πως όλοι μας γνωρίζουμε για το συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά ένα γρήγορο recap αξίζει. Πριν από μερικές ημέρες σε μια πολυκατοικία στην πλατεία Αμερικής στην Αθήνα, ο ιδιοκτήτης ενός σπιτιού στη προκείμενη πολυκατοικία κάνει ντου για εισπράξει το νοίκι, παρά το γεγονός ότι οι νοικάρηδες απουσιάζουν, και για κάποιον απροσδιόριστο λόγο αρχίζει να κοπανάει το σκυλί των ενοικιαστών στο μπαλκόνι. Ο κόσμος που περνούσε από εκεί το παίρνει πρέφα και αρχίζουν να του ζητάνε να σταματήσει να το ξυλοκοπεί. Όμως αντί να σταματήσει, κάνει το αδιανόητο και πετάει τον σκύλο απ' τον τρίτο όροφο. Φυσικά οι παρευρισκόμενοι παθαίνουν σοκ σε αυτό το θέαμα (που καταγράφηκε και σε βίντεο όπως οι περισσότεροι εικάζω ότι έχετε δει) και του ζητούν, δικαίως, τα ρέστα. Κάποιοι ανέβηκαν απάνω, του έριξαν ένα χέρι ξύλο και τον παρέδωσαν στις αρχές, οι οποίες θα επιληφθούν γι' αυτόν. Και κανονικά, η ιστορία θα έπρεπε να τελειώνει εδώ, όμως με τη δημοσίευση του οπτιακουστικού υλικού στο YouTube, έλαβε χώρα και ένα άλλο γεγονός, ίδιας σημασίας και εξοργιστικότητας κατ' εμέ. Από την πλειοψηφία των σχολιαστών επιχειρήθηκε doxing κατά του (ας μην κρυβόμαστε) μαλάκα που πέταξε το σκύλο. Και για όσους δεν γνωρίζουν την ορολογία, το doxing είναι η δημοσίευση όλων των προσωπικών στοιχείων ενός ατόμου, από το όνομα και το τηλέφωνό του ως και τον αριθμό της πιστωτικής του κάρτας και την δημοσιοποιήσει των συγγενικών του ανθρώπων. Όπως γίνεται προφανές, το doxing σαν κίνηση είναι ανήθικη, αλλά κυρίως παράνομη. Και όταν απλώς το ανέφερα, εισέπραξα κάποια εξαιρετικά σχόλια όπως:
- "Μπραβο μαλακα ορ8ολογιστη, 8α βρεις γκομενα τωρα με την εξυπναδα που πες"
- "Εσείς οι δήθεν ισαποστάκηδες είστε εξίσου σιχαμένοι και σκατόψυχοι με τον υπάνθρωπο που έριξε τον σκύλο. Άκου χίπη, θα σου μιλήσω όπως σου αξίζει. Βάλε τον δήθεν ορθολογισμό σου και τον προσποιητά πολιτισμένο λόγο σου στην πατούρα σου και μην κουράζεις με τις παρθενιές σου"

Δεν εντυπωσιάζομαι απ' το ύφος και την πλήρη έλλειψη επιχειρημάτων, άλλωστε αυτά τα βλέπουμε όλοι μας όσοι χρησιμοποιούμε το ίντερνετ καθημερινά, αυτό που με ενοχλεί, είναι η πλήρης υποκρισία αυτών των ανθρώπων, καθώς υποτίθεται ότι παλεύουν για την βελτίωση της κοινωνίας, όμως επί της ουσίας, χρησιμοποιώντας αυτό το υβρεολόγιο, καταπατώντας ταυτοχρόνως την νομοθεσία που υπάρχει για να προστατέψει και αυτούς, καταφέρνουν ακριβώς το αντίθετο, και γι' αυτό τους βάζω στην ίδια μοίρα με τους αχαρακτήριστους που κακοποιούν οποιαδήποτε πλάσματα...

Α, και επειδή το ξέχασαν οι περισσότεροι από δαύτους, το σκυλί επέζησε...


2) Το νέο "τραγούδι" του Tus

Έχω γράψει και έχω γράψει για μιάσματα, αλλά αυτός ο τύπος στα αριστερά takes the biscuit που λεν και στο χωριό μου. Και αυτό γιατί όποτε βγάζει καινούριο "τραγούδι" (γιατί αυτούς τους εμετούς εγώ μια φορά τραγούδια κανονικά δεν τα θεωρώ) η ελληνική παροικία του ίντερνετ χάνει και από μερικούς νευρώνες στον εγκέφαλο. Αυτό συνέβη όταν έκανε ένα "κομμάτι" που κινείται στα όρια της κτηνοβασίας, αυτό συνέβη όταν έκανε και ένα collab με έναν άλλο εκπρόσωπο της μουσικής σαπίλας, έστω και αν αυτή εξαναγκάστηκε να προσχωρήσει σε αυτά εξ' αιτίας ορισμένων ΜΜΕ, και φυσικά αναφέρομαι στην Έφη Θώδη. Όμως εδώ και μερικές μέρες βγήκε στην επιφάνεια ένα καινούριο "τραγούδι" που φέρει την ονομασία "Βουλγάρες". Και όχι, δεν αναφέρεται στις γυναίκες φιλάθλους του ΠΑΟΚ που θα περίμεναν ορισμένοι, αλλά επί της ουσίας αποθεώνεται το trafficking και η φιλοσοφία του "γαμάω, άρα είμαι γαμάτος και τέλος". Δεν θα μπω στην διαδικασία να αναφέρω μερικούς στίχους, αλλά αν ακούσετε αυτό το "κομμάτι", θα με καταλάβετε.

Το πρόβλημα δεν είναι αυτό όμως, καθώς στην συντριπτική πλειοψηφία της hip-hop πλέον όλοι οι, ας τους πούμε, καλλιτέχνες, δεν μιλάνε για τίποτε άλλο, πέρα απ' το πόσο ωραία είναι η φιλοσοφία του sugar daddy. Το θέμα είναι ότι όλοι αυτοί απευθύνονται σε ένα κοινό το οποίο είναι πολύ νεαρό. Και λέγοντας νεαρό, εννοώ στην καλύτερη των περιπτώσεων τα 15 χρονών άτομα. Και σε αυτή την ηλικία που αρχίζει και χτίζεται η προσωπικότητα του καθενός, το να έρχεται ένας καραγκιόζης και να σου λέει ότι είναι μαγκιά να φέρνεις κοπέλες από την αλλοδαπή, μόνο και μόνο για να κάνεις σεξ μαζί τους, borderline βιασμός δηλαδή, είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Όχι βέβαια ότι όλοι θα μπουν στο λεγόμενο εμπόριο λευκής σαρκός, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς θα αναπτύξουν μια εντελώς λανθασμένη απεικόνιση της κοινωνίας, με ότι και αν αυτό συνεπάγεται. Γι' αυτό λοιπόν, μείνετε μακριά από τρισγελοίους και επικίνδυνους καλλιτέχνες σαν και τον Tus. Τουλάχιστον η ανταπόκριση δείχνει ότι οι περισσότεροι διαφωνούν κάθετα με την ουσία του "τραγουδιού", γεγονός που είναι θετικό αν μη τι άλλο...


3) Ο σημαιοφόρος της Τόγκα στους Ολυμπιακούς

Ξεκίνησε λοιπόν για άλλη μια φορά το μεγαλύτερο πάρτι χορηγών για κάποιους, ή η σπουδαιότερη αθλητική διοργάνωση για άλλους, οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Είδα χτες την τελετή, οφείλω να πω ότι ήταν boring as fuck, όμως αυτό που κίνησε την περιέργεια του κόσμου ήταν ο κύριος εδώ. Οι λόγοι είναι προφανείς βεβαίως. Και μου κάνει εντύπωση, καθώς παρά το γεγονός πως όλοι μας γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι εστί Ολυμπιακοί, από την δική μας διοργάνωση των Αγώνων πριν από 12 χρόνια τέτοιες μέρες, και κυρίως τις συνέπειες τους, όλοι μας γνωρίζουμε τις αναταραχές που λαμβάνουν χώρα στην Βραζιλία το τελευταίο διάστημα και τα γνωστά ζητήματα που μαστίζουν την κοινωνία επί δεκαετίες, επιλέξαμε να δώσουμε την προσοχή μας σε έναν αθλητή που βγήκε στο γήπεδο φορώντας την παραδοσιακή φορεσιά της χώρας του, όντας λαδωμένος και φορώντας παντόφλες...

Και μιλώντας σε ένα γενικότερο πλαίσιο, θα μιλήσω άλλη μια φορά για την υποκρισία του μέσου Έλληνα στο ίντερνετ, καθώς παρατήρησα πολλά σχόλια που αναφέρουν το αυτονόητο, δηλαδή ότι δαπανήθηκαν πολλά δις ευρώ για να παρελάσει ο Sakis και η Γιάννα Δασκαλάκη (τουλάχιστον οι Βραζιλιάνοι έβαλαν τη Ζιζέλ, God bless them), ευρώ τα οποία αυτόματα φορτώθηκαν όχι μόνο στην δική μας γενιά, αλλά κυρίως και στις επόμενες. Όμως οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι σε άρθρα που ανέφεραν την εκτέλεση της τελετής έναρξης χθες, έκαναν σχόλια του τύπου "τι να μας κλάσουν και οι Βραζιλιάνοι, το 2004 δείξαμε σε όλον τον κόσμο τι κάνει η Ελλαδάρα", όπως τέτοια σχόλια είδαμε και στις προηγούμενες Ολυμπιάδες, όπως και θα τα δούμε και στις επόμενες, ανεξαρτήτως αν είναι αισθητικά επιτυχημένες ή όχι. Διπολική διαταραχή; Ενδεχομένως. Βλακεία βαθιά ριζωμένη στον εγκέφαλο; Οπωσδήποτε... 

Μεταμεσονύχτιες σκέψεις

Η ώρα είναι 3 παρά τέταρτο το βράδυ, 19 του Ιούλη πλέον. Έξω έχουμε ενδεχομένως την πιο όμορφη βραδιά του καλοκαιριού φέτος. Έχουμε σχεδόν πανσέληνο, το φεγγάρι είναι τόσο ψηλά που δεν το μπλοκάρει κανένα άχαρο κτήριο, τα άστρα λαμπυρίζουν υπέροχα, δεν υπάρχει ίχνος σύννεφου, η θερμοκρασία είναι ιδανική και φυσάει ακριβώς όσο πρέπει. Όσοι με γνωρίζετε ή/και έχετε διαβάσει αυτό το κείμενο, θα ξέρετε ότι δίνω πολύ μεγάλη σημασία στο τοπίο, γιατί είναι το μέρος στο οποίο ζούμε και ενεργούμε. Συνεπώς καταλαβαίνετε ότι καλύτερο σκηνικό δεν έχει υπάρξει από απόψε. Και σε γενικότερες γραμμές, τα καλοκαιρινά βράδια, είναι το ομορφότερο σημείο της ημέρας. Γιατί όμως το πιστεύω αυτό;

Είναι γεγονός ότι η νύχτα με την ξεχωριστή ομορφιά της κάνει τα πάντα πιο μυστήρια, πιο δραματικά και πιο απελευθερωτικά. Είναι το σημείο της ημέρας που το μυαλό έχει κουραστεί από την εργασία των προηγουμένων ωρών και τα συναισθήματα τονίζονται περισσότερο. Το οποίο είναι οξύμωρο, καθώς βραδιές σαν την αποψινή προτιμώ να κάθομαι με συντροφιά ήρεμη μουσική (Το Blue Lines των Massive Attack και το Dummy των Portishead έπαιζαν σχεδόν σε καθημερινή βάση, αν και απόψε θυμήθηκα ένα κομμάτι που άκουγα όταν περπατούσα στους δρόμους πριν από μια δεκαετία περίπου στο discman μου -που τα φράγκα τότε για mp3 player-. Είναι το αγαπημένο Romeo and Juliet από τους Dire Straits) και να σκέφτομαι. Μέχρι απόψε άλλωστε, η πιο όμορφη βραδιά του καλοκαιριού ήταν πριν από ένα μήνα περίπου στη Μυτιλήνη, στη προηγούμενη πανσέληνο, όταν πήγα και ρέμβασα στον φάρο του λιμανιού και, δεν σας το κρύβω, το καταευχαριστήθηκα...

Πάντως, μπορώ να πω, εν συγκρίσει με το προηγούμενο καλοκαίρι, πως τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα από τότε. Σαφώς και λείπουν ορισμένα πράγματα πρόσωπα που θα με έκαναν πιο ευχαριστημένο και πλήρη σε ψυχολογικά πλαίσια, αλλά νομίζω ότι τόσο ήρεμο καλοκαίρι, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, δεν έχω περάσει. Και αυτό, γιατί μετά από κάποια άσχημα και όχι τόσο by-gone γεγονότα, πιστεύω ότι έχω ξεκινήσει ένα shift στις προτεραιότητές μου. Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι και αυτό που βλέπετε αυτή τη στιγμή, δείτε πόσο καιρό είχα να γράψω σε τούτο το blog, και πόσο πιο συχνά γράφω τώρα, αν και πιστεύω ότι και πιο συχνές αναρτήσεις είναι εφικτές, διότι διαπιστώνω τη δύναμη που έχει το γράψιμο από άποψη έκφρασης και διάταξης των σκέψεών μου, κάτι που είναι πολύ σημαντικό. Επίσης, μετά από τον καθαρισμό του αρμονίου μου, θέλω να ξεκινήσω να το χρησιμοποιώ μετά από πολλά-πολλά χρόνια (15 τον αριθμό). Σε γενικές γραμμές, δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να έχει τη διάθεση αυτής της αυτο-βελτίωσης ποτέ, και σκεπτόμενος όλη αυτή την εξέλιξη, δεν μπορώ παρά να αισθάνομαι ικανοποιημένος. Βεβαίως και ο δρόμος είναι ανηφορικός, και βεβαίως υπάρχουν συχνά "απόνερα" παλαιών τρόπων σκέψης, αλλά πιστεύω ότι το πρόσημο θα είναι θετικό...

Και με μια πρόχειρη ανάγνωση των παραπάνω γραφόμενων, η εξέλιξη του κειμένου είναι όπως και η εξέλιξη μιας βραδιάς. Για άλλο ξεκινάς, και αλλού τελειώνεις. Αλλά και αυτό το απρόβλεπτο κομμάτι είναι μέρος της ομορφιάς της, με τα πάνω της και τα κάτω της, όπως κάπως και η ζωή ολόκληρη μπορεί να συμπιεστεί σε μια γεμάτη βραδιά...

Η ώρα είναι 3:26 το βράδυ, και νομίζω ότι φτάσαμε στο τέλος για απόψε. Peace to all...

ΥΓ: Ένα πράγμα που θα ήθελα να κάνω στο φετινό καλοκαίρι είναι να περάσω ένα ολόκληρο βράδυ είτε με την παρέα, είτε με πιο, ας το πούμε special άτομο, σε μια παραλία με φωτιά αναμμένη, είτε στο ποτάμι του Νέστου. Εκεί θα πω ότι θα νιώσω εντελώς ολοκληρωμένος...

Περί "καλών παιδιών"

YouTube. Η πλατφόρμα στην οποία θα δεις ότι καλύτερο και ότι χειρότερο υπάρχει πάνω στον πλανήτη Γη. Κυρίως ότι χειρότερο δυστυχώς. Στην τελευταία κατηγορία όμως δεν εμπίπτει το κανάλι που ονομάζεται A Dose of Buckley. Αυτός ο Καναδός είναι αυτό που θα ήθελα να είμαι εγώ εν πολλοίς. Να σχολιάζω τα κακώς κείμενα, με σωστά επιχειρήματα και βιτριολικό χιούμορ. Πριν από περίπου ένα μήνα λοιπόν, έπεσα στο παραπάνω βίντεο:

Ομολογώ ότι από τότε, σκέφτομαι διαρκώς γι' αυτό το ζήτημα. Διότι, και δεν θα το αρνηθώ καθόλου, καθώς είναι η αλήθεια, είμαι, ή τουλάχιστον ήμουν, ο ορισμός του "καλού παιδιού". Τι εννοώ όμως λέγοντας "καλό παιδί"; 
-Είμαι ευγενικός και σέβομαι.
-Δεν πρόκειται ποτέ να κάνω κάτι που δεν πρέπει.
-Δεν πρόκειται επίσης να πω άσχημα λόγια. Τουναντίον.
-Θα κάνω οτιδήποτε μπορώ για να αισθάνεσαι όμορφα. Πολλές φορές και ακόμα περισσότερα.
-Δεν θα πω "όχι" σε ότι μου ζητήσεις.

Thing is, σκεπτόμενος τα επιχειρήματα του Buckley, έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά τα χρόνια έχω αδικήσει και χαντακώσει τον εαυτό μου με αυτόν τον τρόπο σκέψης. Διότι πίστευα ότι επειδή είχα κάποια συγκεκριμένα στάνταρ συμπεριφοράς, μου άξιζε να ήμουν επιτυχημένος άνευ ανταλλαγμάτων. Κάτι το οποίο είναι εντελώς λάθος, διότι αν δεν προσπαθήσεις για κάτι, δικαιωματικά δεν θα το αποκτήσεις, εκτός και αν είσαι τυχερός, αλλά let's face it, what are the chances?... Και αποτελεί την πραγματικότητα ότι εγώ δεν προσπάθησα, ούτε στο ελάχιστο καθώς είμαι μεγαλειώδης χέστης (pussy στα αγγλικά), και έχασα πολλά χρόνια γκρινιάζοντας και λυπόντας εαυτόν, χάνοντας τις όποιες λίγες ή πολλές ευκαιρίες που θα μπορούσα να έχω.

Επίσης, διαπίστωσα ότι ήμουν de facto μπάσταρδος, και σε καμία περίπτωση "καλό παιδί". Γιατί τα περισσότερα points που ανέφερα παραπάνω τα κάνουν άνθρωποι που πάσχουν από έντονη ανασφάλεια, δηλαδή ρίχνεις τον εαυτό σου διότι φοβάσαι υπέρ του δέοντος να χάσεις αυτό που ενδεχομένως έχεις, γιατί deep inside γνωρίζεις ότι δεν έχεις τα προσόντα για να έχεις κάτι παραπλήσιο. (DISCLAIMER: Προφανώς και δεν υπονοοώ ότι δεν πρέπει να είμαστε ευγενικοί και να σεβόμαστε. Η ευγένεια πρέπει να μας διέπει, διότι και εμείς θέλουμε να μας φέρονται ευγενικά, άρα συνεπώς δεν είναι σωστό να κάνουμε αυτό που δεν θέλουν να μας κάνουν. Όσο για τον σεβασμό, και αυτός πρέπει να υπάρχει, αλλά μόνο στα άτομα που αξίζουν σεβασμού, και αυτά τα άτομα τα καταλαβαίνεις απ' τις πράξεις που κάνουν σε καθημερινή βάση).

Για να είμαι ειλικρινής όμως, δεν συμφωνώ απαραίτητα στο οτιδήποτε και αν κάνεις, δεν θα είσαι αρεστός στα άτομα από το πάνω ράφι. Θα ήθελα να πω ότι το πρωταρχικό συστατικό για να σε προσέξει κάποιος/α θα ήταν η προσωπικότητα, αλλά δυστυχώς είναι η εξωτερική εμφάνιση. Και δεν είναι απαραίτητο να φαίνεσαι σαν κλαρίνο ή σαν οτιδήποτε επιτάσσει η mainstream μόδα, είναι απολύτως εφικτό να έχεις το δικό σου προσωπικό στυλ και να φαίνεσαι ωραίος. Από εκεί και πέρα, και ο τρόπος προσσέγγισης παίζει σημαντικότατο ρόλο. Έχετε αλήθεια προσπαθήσει να κάνετε μια ουσιαστική συζήτηση με μια κοπέλα, αντί απ' το να πάτε και να αρχίσετε τα θλιβερά puns, που νομίζετε ότι εντυπωσιάζουν κιόλας; ΟΚ, βασικά όντως εντυπωσιάζουν, αλλά αρνητικά... Πιστεύω ότι θα έκανε αρκετά καλή εντύπωση να φερθείς σε ένα άτομο σωστά και να δώσεις σημασία σε αυτά που θέλει να πει, και όχι να το δεις σαν ένα κομμάτι κρέας (ακόμα και εγώ το λέω που θεωρούμαι και κάφρος). Η ουσία πάντως είναι ότι μπορείς να είσαι αρκετά επιτυχημένος (τηρουμένων πάντα των αναλογιών), αρκεί να φροντίσεις το μέσα και το έξω, να φερθείς ευγενικά, και να είσαι όντως ο εαυτός σου και να μην λες κάθε πέντε λεπτά το πόσο τη θαυμάζεις, γιατί φίλε κουράζει...

Κλείνοντας, τελικά το concept του "καλού παιδιού" είναι μια απάτη, και δεν μας χωρίζει τίποτε ουσιαστικό απ' τους μαλάκες που κράζουμε, διότι ρίχνοντας τις ευθύνες της αποτυχίας μας αποκλειστικά στους άλλους και στις άλλες, ακυρώνεται απ' τη ρίζα ο τίτλος του "καλού παιδιού". Ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας πρωταρχικά, αλλά και με τον υπόλοιπο κόσμο στη συνέχεια, και τότε πολλά όμορφα πράγματα μπορούν να συμβούν...

ΥΓ: Παρά το γεγονός ότι ο γραπτός μου λόγος είναι πολύ πιο δομημένος απ' τον προφορικό, δεν μπορώ να αγνοήσω ότι είναι κάπως ασύνδετο το παραπάνω κείμενο, συνεπώς ζητώ συγνώμη αν σας κούρασα.

ΥΓ: Είναι ευπρόσδεκτα όλων των ειδών τα σχόλια, γιατί πιστεύω ότι το κείμενο που έγραψα, μαζί με το βίντεο που αποτέλεσε την αφορμή της γραφής του, μπορούν να αποτελέσουν μια καλή αρχή για μια συζήτηση πάνω σε αυτό το ζήτημα, κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει η πιθανότητα να εξαχθούν πολύ χρήσιμα συμπεράσματα...

Πάνος

The Importance of Expressing Our Feelings

Συνήθως όταν κάθομαι και γράφω τις σκέψεις μου, κάθομαι επί ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, προσπαθώντας να εκφραστώ όσο πιο καθαρά γίνεται (ασχέτως αν αποτυγχάνω οικτρά). Σήμερα, η επιθυμία μου ήταν να αλλάξω τακτική. Εσείς μπορεί να διαβάζετε αυτές τις λέξεις στον υπολογιστή, στο κινητό ή στο tablet σας, αλλά αυτή τη στιγμή βρίσκομαι δίπλα στο ποτάμι κάτω από το Μονοπάτι της Ζωής (όσοι τυχόν δεν είστε Ξανθιώτες, ψάξτε το). Εδώ και μερικές ημέρες ήθελα να το κάνω αυτό, το έχω προαναγγείλει άλλωστε από την ημέρα των γενεθλίων μου, αλλά για διάφορους λόγους αναγκάστηκα να το αναβάλλω. Και σήμερα ομολογουμένως δεν είναι και η καταλληλότερη χρονική στιγμή, καθώς η ώρα είναι ακριβώς 16:15 και είναι Τσικνοπέμπτη. Από τώρα υπάρχει πολύς κόσμος έξω, ο οποίος θα αυξηθεί μέσα στις επόμενες ώρες, και είναι δύσκολο να βρεθεί κάποιο ήσυχο μέρος. Ευτυχώς όμως τα κατάφερα, η μόνη παρέα που έχω αυτή τη στιγμή είναι ο εαυτός μου, η φύση, ένα τετράδιο και ένα στυλό. Πραγματικά ιδανικές συνθήκες λοιπόν.

Γιατί λοιπόν ήρθα εδώ; Η αλήθεια είναι ότι ο κυριότερος λόγος που το κάνω αυτό είναι για να εκφραστώ. Και μπορεί να το έχω αμελήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά σιγά-σιγά διαπιστώνω τη σημαντικότητα της έκφρασης. Και δεν μιλώ για τους καλλιτεχνικούς τρόπους έκφρασης, όπως ο χορός ή η λογοτεχνία πχ. Μιλάω για τη δυνατότητα καλλιέργειας και ικανοποιήσης των συναισθημάτων μας. Και αυτό συνίσταται από τα πιο μεγάλα συναισθήματα, όπως αυτό της αγάπης, μέχρι τα πιο μικρά και ασήμαντα, όπως το να ακούς ένα ρυάκι ή να μυρίζεις το δροσερό χορτάρι μετά από μια βροχερή μέρα. Γενικώς, οτιδήποτε βοηθάει στην καλή ψυχολογική λειτουργία. Δυστυχώς μπορώ να φέρω παραδείγματα που αφορούν μόνο εμένα, αλλά ελπίζω να εκφράζω έστω και έναν από εσάς.

Από το περασμένο καλοκαίρι λόγω κάποιων πεπραγμένων που έλαβαν χώρα τον Ιούλιο, μέχρι και τη προηγούμενη βδομάδα, υπάρχουν γύρω στα 10 καταγεγραμμένα rage attacks. Για όσους δεν γνωρίζουν, τα rage attacks συμβαίνουν όταν ένας άνθρωπος εκνευρίζεται υπέρ του δέοντος και ξεσπάει πάνω σε ότι αντικείμενο βρεί. Έτσι λοιπόν συνέβη και σε μένα. Σε κάποια από αυτά τα συμβάντα υπήρξε καλός λόγος, σε κάποια άλλα όχι, ενώ σε όλες τις περιπτώσεις έπαιξε και το ποτό τον ρόλο του. Σε αυτό το σημείο το ερώτημα "γιατί πραγματικά ξεσπούσες με αυτόν τον τρόπο Πάνο;" εξακολουθεί να υφίσταται. Το συμπέρασμα στο οποίο έφτασα έχει ως εξής. Λόγω του γεγονότος ότι φοβόμουν κάποιες αντιδράσεις, συμπίεζα τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο έπινα σίγουρα παραπάνω απ' ότι θα έπρεπε, γιατί το ποτό βοηθάει στη συμπίεση ορισμένων συναισθημάτων. Όμως δυστυχώς αυτό οδηγεί επίσης και στην απώλεια του αυτοελέγχου, και εκεί ο μόνος τρόπος εκτόνωσης είναι ο ακραίος.

Όλα αυτά άλλαξαν όμως την ημέρα των γενεθλίων μου το περασμένο Σάββατο. Εκείνη την ημέρα βρήκα το κουράγιο να κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω εδώ και καιρό, να εκφράσω δηλαδή τα συναισθήματά μου σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Δυστυχώς δεν έλαβα την ανταπόκριση που ήθελα (και που εξακολουθώ να θέλω προφανώς), κάτι το οποίο με θλίβει. Και με θλίβει, όχι τόσο για το άτομο, αλλά για όλες τις στιγμές που θα μπορούσαμε να έχουμε και τα συναισθήματα που θα καλύπταμε ο ένας στον άλλον, κάτι το οποίο είναι ανεκτίμητο καλώς ή κακώς. Αλλά. ενώ κάποιος θα περίμενε να αποτελέσει αυτή η στιγμή τον απόλυτο ψυχολογικό πάτο, η πραγματικότητα διαφέρει. Λίγες φορές στην, ως τώρα, ζωή μου έχω νιώσει αυτό το αίσθημα της εσωτερικής γαλήνης, το οποίο προκύπτει ακριβώς από το γεγονός ότι εξέφρασα τα συναισθήματά μου. Και όσο περνάνε οι μέρες αρχίζω να κατανοώ την ικανοποιήση των συναισθημάτων μου στο οτιδήποτε. Από αυτό το γεγονός, ότι γράφω για τα συναισθήματά μου, μέχρι το για ότι απολαμβάνω τη ζεστασιά της φύσης, τις εικόνες που προσφέρει, τους ήχους και τις μυρωδιές της.

Ολοκληρώνοντας αυτό το κείμενο, διαπιστώνω και κάτι άλλο. Από τι αποτελείται η ζωή; Από στιγμές. Και γιατί θυμόμαστε αυτές τις στιγμές; Ακριβώς για τα συναισθήματα που μας προσφέρουν. Γι' αυτόν τον λόγο, η παράκλησή μου προς όλους όσους διαβάσατε αυτό το κείμενο, έχει ως εξής. Πράξτε. Μιλήστε στον άνθρωπό σας και πείτε του γι' αυτά που αισθάνεστε. Βγείτε έξω και δείτε και ακούστε πράγματα. Μη κάθεστε και μη σκέφτεστε το "τι θα γινόταν αν;". Βοηθήστε τους εαυτούς σας και αυτούς που αγαπάτε να συμβούν άλλα "αν". Και για να το συνοψίσω σε μια απλή φράση:

Μην σκεφτείτε. Απλώς νιώστε...

ΥΓ1: Πληκτρολογώντας το ανωτέρω κείμενο, δεν μπόρεσα να σκεφτώ κάποια εικόνα που θα ταίριαζε στο νόημα του κειμένου και που θα μπορούσε να το συνοδέψει. Μπορεί στο μέλλον αν μου έρθει κάποια ιδέα, να την προσθέσω.

ΥΓ2: Αυτό το κείμενο το αφιερώνω στον φίλο μου τον Swum, ο οποίος βοήθησε σημαντικά στην ανάπτυξη της σκέψης απ' την οποία πηγάζει η ουσία του κειμένου.

Πάνος

(Μπιπ) τον Άγιο μου Βαλεντίνο (μπιπ)...

Μόνο αν δείτε το πότε έγραψα το τελευταίο κείμενό μου σε αυτόν εδώ τον χώρο, θα καταλάβετε ότι κάτι πολύ σοβαρό συνέβη για να "αναστήσω" τούτο δω το blog. Και όπως γίνεται κατανοητό από τον τίτλο, ο λόγος είναι η σημερινή "γιορτή", αυτή του Αγίου Βαλεντίνου. Ενδεχομένως η πιο σάπια ημέρα ολόκληρου του χρόνου. Και επειδή δεν είναι από τις γιορτές που σου δίνεται η δυνατότητα να μην ασχοληθείς, αποφάσισα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά και να εκφράσω τα συναισθήματά μου για την σημερινή ημέρα.


Έχοντας περάσει αυτή την ημέρα και εκτός σχέσης, αλλά και εντός (truth be told, κυρίως εκτός), διαπιστώνω αρκετά προβλήματα με τον συμβολισμό αυτής της ημέρας και στις δυο περιπτώσεις. Ας ξεκινήσουμε όμως με το να βρίσκεσαι εκτός σχέσης. Συζήτησα με πολλά άτομα σήμερα που βρίσκονται στο εξωτερικό, όπως στη Βρετανία, την Πορτογαλία και την Κροατία. Σε καμία από αυτές τις χώρες δεν υπάρχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον όσο υπάρχει εδώ. Και μάλλον αυτό ισχύει, καθώς αν βγείτε έξω, δεν υπάρχει περίπτωση να μην γυρίσετε κάπου το κεφάλι σας και να μην δείτε κάτι που έχει σχέση με τον Άγιο Βαλεντίνο. Και δεν μιλάω για καταστήματα, όπου εκεί το περιμένεις, λόγω του καταναλωτικού χαρακτήρα της ημέρας, μιλάω για μέρη όπως ταβέρνες και γυράδικα. Πείτε μου, θεωρείτε νορμάλ το γεγονός να βλέπετε ένα γυράδικο τίγκα στις καρδούλες και στις κόκκινες κορδέλες; Όλη αυτή η εμμονή λοιπόν με τον συμβολισμό της ημέρας σε επηρεάζει, ακόμα και αν δεν σε απασχολεί το γεγονός ότι είσαι single. Και άντε, εμένα με ενοχλεί αυτό, αλλά όχι τόσο. Υπάρχουν και συνάνθρωποι μας που είναι εντελώς μόνοι τους, και πιστέψτε με, δεν θέλεις να σου υπενθυμίζουν διαρκώς ότι είσαι μόνος σου, ειδικά δε, όταν έχεις αισθήματα για κάποιον και δεν υπάρχει ανταπόκριση.

Από την άλλη πλευρά, ακόμα και όταν βρίσκεσαι σε σχέση την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Πρώτον, από οικονομικής άποψης. Φυσικά δεν αναφέρομαι στα ζευγάρια που μοιράζονται τα πάντα, ακόμα και τα δώρα, αλλά για τα ζευγάρια στα οποία δημιουργείται η υποχρέωση των κινήσεων. Δηλαδή, δημιουργείται η υποχρέωση, κυρίως στους άντρες να αναλάβουν εκείνη την πρωτοβουλία γι' αυτό που λένε οι Αγγλοσάξονες grand gesture. Και με αυτό το grand gesture, θα δείξεις στο έτερό σου ήμισυ ότι το σκέφτεσαι. Σε δεύτερη ανάγνωση όμως, το μήνυμα που προβάλλεται είναι το εξής. Μπορείς να κάνεις ότι θέλεις τον υπόλοιπο χρόνο, αλλά γι' αυτή την ημέρα, αν δεν μου δείξεις με κάποιον τρόπο ότι με αγαπάς, δεν είμαστε εντάξει. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν νομίζω ότι έτσι λειτουργούν οι ώριμες σχέσεις, δεν πρέπει να κάνεις πράγματα μια ημέρα σε όλον τον χρόνο, αλλά όλον τον χρόνο.

Προσοχή εδώ, όταν λέω "να κάνεις πράγματα", δεν εννοώ να αγοράζεις ακριβά και αχρείαστα αντικείμενα, τουναντίον. Οι ώριμες σχέσεις εξελίσσονται σε βάθος χρόνου, και πρέπει να παλέψεις γι' αυτές. Η αγάπη δεν είναι μόνο ούτε δώρα, ούτε καρδούλες, ούτε σοκολατάκια. Αγάπη είναι αυτά που κάνεις every single God-damned day...Και γι' αυτό δεν πρέπει να θεωρήσεις τον/την σύντροφό σου δεδομένο/η ποτέ, γιατί όταν τον χάσεις, θα καταλάβεις την αξία και το πόσο σημαντικό ήταν αυτό το άτομο για σένα. Αυτό συμβαίνει και όταν είσαι ερωτευμένος με κάποιον, ακόμα και αν δεν έχετε ζήσει πράγματα μαζί, σου λείπει. Το ξέρω από πρώτο χέρι αυτό και το λέω. Και επειδή περνάω και από αυτό το στάδιο αυτό το χρονικό διάστημα, ομολογώ πως εκνευρίζομαι άγρια με τον συμβολισμό της σημερινής ημέρας, γιατί ουσιαστικά σου δίνει εμμέσως το δικαίωμα να μην φέρεσαι όσο καλά πρέπει στο άτομό σου...

Τουλάχιστον, ελπίζω όσοι λίγοι διαβάσετε αυτό το κείμενο και είστε με κάποιον, να προβληματιστείτε. Να καταλάβετε ότι έχει πιο πολύ αξία το να κρατάτε το χέρι του/της συντρόφου σας, παρά να του/της αγοράζετε μια κολώνια πχ.

Τελικά, ξεκίνησα για να κράξω τον Άγιο Βαλεντίνο, και στο τέλος κατέληξα να δίνω συμβουλές για το πως θα πρέπει να εξελίσσονται οι σχέσεις. Μάλλον ενδόμυχα να συμβούλεψα και τον εαυτό μου, αλλά αυτό είναι το De Profundis. Εδώ μέσα, γράφονταν πράγματα εκ βαθέων, και μετά από 3 χρόνια αποχής, συνειδητοποιώ ότι μου έλειψε...

Πάνος












ΥΓ: Τελικά, μόνο ο κύριος στα δεξιά μπορεί να γιορτάζει, γιατί στο τέλος της ημέρας, μόνο αυτός είναι ο πραγματικός Άγιος Βαλεντίνος... ;)

Μαύρη και άραχνη...

Ο τίτλος αυτού του κειμένου ταιριάζει απόλυτα σε κάθε πτυχή της ζωής μας πια. Ξεκινάει από τις μαύρες οθόνες των τηλεοράσεων στις συχνότητες της ΕΡΤ και πλέον επεκτείνεται στην πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας... Απ' ότι αποδεικνύεται, και όπως είχαμε προβλέψει ωσάν νέοι μάντεις στους Δελφούς, ο παράνομος τερματισμός της λειτουργίας της ΕΡΤ ήταν μόνο η αρχή για το επόμενο (και δυστυχώς όχι τελευταίο) επίπεδο της αποδόμησης της Ελλάδας... Τα Τεχνικά Λύκεια καταργούνται, οι σχολικοί φύλακες απολύονται, η δημοτική αστυνομία διαλύεται, η υγεία βαδίζει στα, καταστροφικά, χνάρια των ΗΠΑ, όπου εκεί οι ιδιώτες αποφασίζουν για την περίθαλψη ή μη των ασθενών, με βάση το προσωπικό τους κέρδος και μη λαμβάνοντας υπ' όψιν τα νοσηλευτικά κριτήρια, με συνέπεια η δημόσια υγεία να πέσει σε τραγικά επίπεδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι ένα παιδάκι στο Ελ Σαλβαδόρ έχει περισσότερες να επιβιώσει από ένα παιδάκι στις ΗΠΑ, ζώντας προφανώς περισσότερα χρόνια και με υψηλότερη ποιότητα ζωής... Αλλά αυτό το κείμενο δεν πραγματεύεται το μέλλον της δημόσιας υγείας, άλλωστε μπορείτε να δείτε ντοκιμαντέρ σαν το Sicko του Michael Moore, για να δείτε και οι ίδιοι για το που θα καταλήξουμε... Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στην ΕΡΤ, λόγω της σημασίας που επέφερε το παράνομο κλείσιμό της, αλλά και λόγω της προσωπικής συγκίνησης, αλλά και οργής. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά...

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013, αποφράδα ημέρα...

Προτού συνεχίσω, πρέπει να πω ότι συμμετέχω στο φοιτητικό ραδιόφωνο του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Μυτιλήνη, αυτή η ιδιότητα θα είναι σημαντική για τη συνέχεια. Εκείνη την ημέρα λοιπόν, προετοιμάζαμε ένα πάρτι σε τοπική καφετέρια για το καλοκαίρι μιας και όλοι θα έφευγαν σιγά-σιγά και θεωρήσαμε καλή ιδέα να διοργανώναμε ένα παρτάκι... Μετά πήγα στο σπίτι ενός φίλου μου και άνοιξα τον υπολογιστή μου που τύχαινε να τον είχα απάνω μου, προκειμένου να δω αν υπάρχει κάποιο νέο, μιας και τηλεόραση εκείνη την ημέρα δεν έτυχε να δω. Πρώτο πράγμα που είδα ήταν ένα άρθρο για το κλείσιμο της ΕΡΤ που θα έπαιρνε κιόλας σάρκα και οστά την ίδια ημέρα. Η πρώτη δική μου αντίδραση ήταν η απαξίωση για το συγκεκριμένο άρθρο. Δεν πίστευα ότι θα ήταν τόσο ηλίθιοι να κλείσουν την ΕΡΤ, μιας και επιχείρησαν να το κάνουν πριν μερικά χρόνια και απέτυχαν παταγωδώς. Άλλωστε τόσες ψεύτικες ειδήσεις βγάζουν ορισμένοι για τους δικούς τους λόγους, που ουσιαστικά αγνόησα, και περιγέλασα αυτό το γεγονός. Μετά όμως έκανα scroll down... Και έπεσε το μάτι μου στην επίσημη ανακοίνωση του Κεδίκογλου (αυτός, όπως και σχεδόν όλοι οι άλλοι πολιτικοί απώλεσαν το δικαίωμα της προσφώνησης "κύριος" με τις πράξεις τους) και τότε πραγματικά εκεί σταμάτησε ο χρόνος. Παγωμάρα, αιφνιδιασμός, έκπληξη, σοκ... 

Αμέσως μετά ήρθε το αίσθημα της λύπης. Μπορεί να ήμουν καρφωμένος στην οθόνη του υπολογιστή βλέποντας το πρόγραμμα της ΕΡΤ μέσω web tv, αλλά το μυαλό μου πετούσε σε παλιές, μακρινές εποχές... Η πρώτη μου καθαρή ανάμνηση από την ΕΡΤ είναι οι Ολυμπιακοί της Ατλάντα το 1996, σε ηλικία πέντε μόλις ετών, βλέποντας τις προσπάθειές των αθλητών μας για υψηλές διακρίσεις... Τα επόμενα χρόνια πρωταγωνιστικό ρόλο ανέλαβαν τα ανεπανάληπτα "Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα", που, ακόμα και σήμερα, βλέποντάς τα στο YouTube προκαλούν φοβερά συναισθήματα... Μέσω της ΕΡΤ έμαθα την Formula 1, από το 1998. Μέσω της ΕΡΤ έμαθα και λάτρεψα το μπάσκετ, τόσο σε εθνικό, αλλά τόσο και σε συλλογικό επίπεδο. Μέσω της ΕΡΤ μεθύσαμε από χαρά τον θρίαμβο της Πορτογαλίας το 2004. Μέσω της ΕΡΤ μάθαμε πολλά πράγματα, από την Εκπαιδευτική Τηλεόραση στην δεκαετία του '90, αλλά και τα τελευταία χρόνια, μαθαίναμε για πρόσωπα και καταστάσεις που άλλοι φρόντιζαν να αποκρύπτουν, μέσω μερικών εκπληκτικών εκπομπών, όπως το "Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα" του Στέλιου Κούλογλου, τον "Εξάντα" του Γιώργου Αυγερόπουλου, το "Κουτί της Πανδώρας" με τον Κώστα Βαξεβάνη και τη "Μηχανή του Χρόνου" του Χρήστου Βασιλόπουλου, μεταξύ άλλων... Μέσω της ΕΡΤ είδαμε το έργο αξιόλογων καλλιτεχνών που τα ιδιωτικά κανάλια απαξιώνουν προς χάριν των δικών τους σκουπιδιών... Σκεπτόμενος όλα αυτά λοιπόν, πέρασαν γύρω στις δυο ώρες, έχοντας την εντύπωση ότι ήταν το πολύ δεκαπέντε λεπτά...

Και μετά ήρθε το αίσθημα της οργής. Διότι δεν ήταν μόνο το έργο της ΕΡΤ που προκάλεσε αυτήν την αντίδραση, ήταν κυρίως οι σχεδόν 3000 εργαζόμενοι που επρόκειτο σε λίγες ώρες να χάσουν τις δουλειές τους... Έτσι αναλάβαμε δράση. Μίλησα με την φίλη μου την Εύα, η οποία είναι και αυτή στον σταθμό και είπαμε σε λίγες αράδες να πηγαίναμε στην ΕΡα Αιγαίου όσο το δυνατόν γρηγορότερα... Ειλικρινά φοβόμασταν ότι δεν θα υπήρχε κανένας επάνω στην ΕΡα, αλλά δόξα τω Θεώ διαψευστήκαμε... Το προαύλιο ήταν γεμάτο από απλούς ανθρώπους, που και εκείνοι ήθελαν να δείξουν την αηδία τους για τούτη την κατάπτυστη απόφαση... Βέβαια, οι περισσότεροι ήλθαν προκειμένου να πουν το "ύστατο χαίρε". Μάλιστα ακούγαμε από πολλούς την φράση "ήρθαμε στην κηδεία". Και για να είμαι ειλικρινής, και εμείς όταν πήγαμε αισθανόμασταν λίγο πολύ το ίδιο, αλλά μετά από λίγη ώρα το φωτάκι άναψε από επάνω μας και είχαμε μια ιδέα. Αφού είχα φέρει και τον υπολογιστή μου, γιατί να μην δοκιμάσουμε να εκπέμψουμε διαδικτυακά? Και έτσι, αρχίσαμε τις προσπάθειες να εκπέμψουμε το σήμα της ΕΡα μέσω του σταθμού μας, εμείς, οι τεχνικοί μας, μιας και απευθύναμε έκκληση και στα υπόλοιπα μέλη του σταθμού μας να έρθουν και αυτοί στην ΕΡα, ευτυχώς με την πλειοψηφία να έρχεται και να βοηθά εμπράκτως, σε συνεργασία με τους τεχνικούς της ΕΡα, και καταφέραμε να εκπέμπουμε το πρόγραμμα της, αρχικά από τον δικό μου υπολογιστή και στη συνέχεια από τον κεντρικό υπολογιστή στα στούντιο της ΕΡα Αιγαίου, καθιστώντας μας τους πρώτους ανθρώπους πιθανότατα που εκπέμψαμε το σήμα της Ελεύθερης Δημόσιας Ραδιοφωνίας πανελληνίως... Τις επόμενες μέρες δεχτήκαμε επίθεση. Το ίντερνετ κόπηκε μαζί με τις τηλεφωνικές γραμμές, και, κατά συνέπεια διακόπηκε και η αναμετάδοση του προγράμματος της ΕΡα, αλλά και πάλι δεν πτοοηθήκαμε. Έφερα μια κεραία που είχα στο σπίτι μου, αγοράσαμε ένα πεντάμετρο καλώδιο USB και τοποθετήσαμε την κεραία, έτσι ώστε να πιάνουμε το σήμα ενός γείτονα, ο οποίος προθυμοποιήθηκε να κρεμάσει ουσιαστικά το router του στο μπαλκόνι του, προκειμένου να λαμβάνουμε ασύρματο ίντερνετ και να συνεχίσουμε να εκπέμπουμε το πρόγραμμα της ΕΡα, όπως αυτό συνεχίζεται και σήμερα, με τις αναγκαίες τεχνικές βελτιώσεις...

Όπως έχω ξαναπεί πολλάκις, ευχαριστώ πραγματικά μέσα από την καρδιά μου ΟΛΟΥΣ τους εργαζομένους στην ΕΡα Αιγαίου, διότι όλο αυτό το διάστημα μάθαμε ότι δεν είναι κάποια κρατικοδίαιτα καθίκια, όπως προσπαθούν να μας πλασάρουν από την κυβέρνηση και τα φερέφωνά τους, αλλά άξιοι άνθρωποι, αγωνιστές, που, με ψηλά το κεφάλι, παλεύουν όχι μόνο για το καλό το δικό τους, αλλά και για το καλό του γενικότερου συνόλου, και αυτό είναι το σημείο κλειδί για μένα. Πρέπει όλοι μας να ενωθούμε, απ' όπου και αν ανήκουμε, είτε από τους απολυμένους στην ΕΡΤ, είτε από τους απολυμένους στους Δήμους, είτε από τους απολυμένους στην εκπαίδευση, αλλά είτε και από ανθρώπους που δεν έχουν χάσει τη δουλειά τους και παλεύουν να βγάλουν τα προς το ζήν, είναι απαραίτητο να σηκωθούμε από τις καρέκλες μας και να πούμε ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! Όσο για τα τομάρια που μας κυβερνάνε, το μόνο που θα πω είναι ότι αυτό που πρέπει να τους κάνουμε είναι να τους κρεμάσουμε και να σύρουμε τα πτώματά τους στο έδαφος...

Εδώ λοιπόν κλείνει το άτυπο ημερολόγιο των πεπραγμένων που συνέβησαν την 11η Ιουνίου. Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για ορισμένες εκφράσεις που χρησιμοποίησα, αλλά πιστέψτε με, δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι για να εκφράσω το ποιόν αυτών των ανθρωποειδών... Όπως επίσης ζητώ συγνώμη για το, πρόχειρο ύφος του παρόντος κειμένου, αλλά, παρά το γεγονός ότι πέρασε παραπάνω από ένας μήνας, ακόμα δεν έχω καταφέρει να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά, αλλά σας υπόσχομαι ότι θα επανέλθω με πιο συγκροτημένο ύφος και με περισσότερες λεπτομέρειες... Προς το παρόν, ελπίζω να τα λέμε στους δρόμους...

 ΥΓ: Φανταστείτε τι θα λέει ο Μάνος από εκεί ψηλά...

Πάνος

BONUS: Ένα από τα πολλά διαμάντια που έβγαλε η ΕΡΤ, και σίγουρα η αγαπημένη μου εκπομπή...

 

The Stone Roses

Συνέχεια στο αφιέρωμα με τις έξι πιο αγαπημένες μπάντες μου, με μια μπάντα η οποία παρά το γεγονός ότι έβγαλε μόλις δυο άλμπουμ, το κληροδότημά που αφήσανε στη μουσική είναι ανεξίτηλο και ήταν προμπομπός για μια μεγάλη εποχή για τη μουσική. Μιλάμε για τους Stone Roses.

Οι Stone Roses συστήθηκαν στο Μάντσεστερ της Αγγλίας το 1983 και το αρχικό σχήμα περιελάμβανε τους Ian Brown στα φωνητικά, John Squire στην κιθάρα, Andy Couzens στα φωνητικά και στην ρυθμική κιθάρα, Pete Garner στο μπάσο και Simon Wolstencroft στα ντραμς. Από τις αρχές της δεκαετίας του '80, όλα τα μέλη των Stone Roses είχαν δοκιμάσει την τύχη τους σε διάφορες μπάντες, καμία όμως δεν είχε κάτι ιδιαίτερο να επιδείξει και προς το τέλος του 1983, οι Stone Roses δημιουργήθηκαν. Όμως έπρεπε να περάσει σχεδόν ένας χρόνος για να μπορέσουν να παίξουν την πρώτη τους συναυλία, και μια αλλαγή στο σχήμα, καθώς ο Wolstencroft αποχώρησε για να πάρει την θέση του, τον Μάιο του 1984, ο Alan Wren, γνωστός ως "Reni". Άρχισαν λοιπόν να κάνουν τις πρώτες τους συναυλίες, άρχισαν να κάνουν και ηχογραφήσεις με τον γνωστό παραγωγό Martin Hannett, αλλά δεν είχαν κάτι να επιδείξουν για πέντε περίπου χρόνια, όταν ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι υπήρξαν άλλες δυο αλλαγές στο σχήμα, με τον Garner να αποχωρεί το 1987, για να πάρει την θέση του ο Rob Hampson, ο οποίος όμως έκατσε για μια μόλις εβδομάδα για να τον διαδεχτεί ο Gary Mounfield, κατά κόσμον "Mani".

Στις αρχές του 1989 βγήκαν στην κυκλοφορία τα πρώτα singles, το Elephant Stone και το Made of Stone, παίρνοντας ελάχιστη δημοφιλία, αλλά το άλμπουμ The Stone Roses, είχε σχετικά καλες κριτικές, φτάνοντας στο νούμερο 32 για τα βρετανικά charts. Όμως μετά και την κυκλοφορία του Fools Gold/What the World Is Waiting For, η δημοτικότητα των Stone Roses εκτοξεύθηκε, το άλμπουμ τους πούλησε εξαιρετικά, καθώς πλέον θεωρούταν ως ένα από τα κορυφαία άλμπουμ από βρετανική μπάντα. Επίσης για το 1990, οι Stone Roses πήραν τέσσερα NME Awards, από το περιοδικό NME και έκλεισαν εκείνη τη χρονιά με την ιστορική συναυλία στο Spike Island, η οποία συγκέντρωσε σχεδόν 30000 άτομα.

Όμως σε εκείνο το σημείο προέκυψε μια εμπλοκή μεταξύ της Silvertone, δηλαδή της δισκογραφικής που είχε βγάλει όλες τις δουλειές των Stone Roses μέχρι τότε και της Geffen Records, της δισκογραφικής με την οποία οι Stone Roses είχαν υπογράψει για συνεργασία στο μέλλον. Λόγω της συνεργασίας των Roses με την Geffen, η Silvertone πήρε έννομα μέτρα και απαγόρεψε στους Stone Roses να κάνουν περαιτέρω ηχογραφήσεις, όχι μόνο για την Geffen, αλλά και για οποιαδήποτε άλλη δισκογραφική. Έτσι μέχρι τα τέλη του 1994, δεν υπήρξε καμία νέα ηχογράφηση και το συγκρότημα αναγκάστηκε να κάνει μόνο μερικές συναυλίες μέχρι τότε, καθώς τα μέλη άρχισαν να ασχολούνται με διάφορα άλλα θέματα, όπως ο Squire που είχε γίνει πατέρας. Το δεύτερο άλμπουμ, το Second Coming κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 1994, παίρνοντας μικτές κριτικές από τον μουσικό τύπο. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, η μπάντα ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, καθώς ο Reni αποχωρεί το 1995, για να τον αντικαταστήσει ο Robbie Maddix, τον Απρίλη του 1996 αποχωρεί και ο Squire για να τον αντικαταστήσει ο Aziz Ibrahim. Αξίζει τέλος να αναφέρουμε και την πρόσληψη του Nigel Ippinson στα πλήκτρα. Όμως η απόσταση που πήραν από τη μουσική που έφτιαξαν στα πρώτα τους χρόνια, και οι πολλαπλές ματαιώσεις συναυλιών τους, είχαν προφανώς άσχημη επιρροή στους Stone Roses, και στο τέλος του 1996, τα εναπομείμοντα μέλη της μπάντας ανακοίνωσαν ότι διαλύουν το συγκρότημα.

Από εκείνο το σημείο και έπειτα, όλοι λίγο πολύ ακολούθησαν τους δικούς τους μουσικούς δρόμους. Οι Ian Brown και John Squire ακολούθησαν σόλο καριέρες, ο Mani έπαιξε μπάσο για τους Primal Scream, και ο Reni έφτιαξε μια δική του μπάντα, χωρίς όμως κάποια επιτυχία. Όλοι νόμισαν ότι δεν ξαναβλέπαμε τους Stone Roses ξανά, αλλά τον Οκτώβρη του 2011, οι Stone Roses ανακοίνωσαν σε μια επιβλητική συνέντευξη τύπου ότι επανενώνονται και ότι θα κάνουν μια παγκόσμια περιοδεία για να γιορτάσουν αυτή την επανένωση. Επίσης υπάρχουν πολλές φήμες ότι θα περάσουν και στην ηχογράφηση ενός τρίτου άλμπουμ, καθώς είναι γνωστό ότι έχουν ήδη ηχογραφηθεί τρία με τέσσερα νέα κομμάτια.

Από αριστερά προς τα δεξιά: John Squire, Mani, Ian Brown, Reni

Οι Stone Roses είναι πραγματικά ένα σπουδαίο συγκρότημα, πιονέροι του κινήματος της Madchester στα τέλη της δεκαετίας του '80, και παρά το γεγονός ότι δεν έχουν ένα μεγάλο αριθμό κομματιών, έχουν κερδίσει επάξια μια ειδική θέση στις καρδιές όλων των μουσικόφιλων και ελπίζουμε πραγματικά ότι θα βγάλουν το πολυαναμενόμενο τρίτο άλμπουμ που θα είναι υπέροχο...

Noel Gallagher-Oasis: "Αν δεν υπήρχαν οι Stone Roses, το πιθανότερο ήταν να μην είχαμε δημιουργηθεί ποτέ. Μας έδωσαν τη δυναμική ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο..."

  

Πάνος