The wacky world of the Greek retro advertisement

Τις τελευταίες ημέρες για κάποιον λόγο άρχισα (για μια ακόμη φορά) να ψάχνω για παλιές έντυπες διαφημίσεις. Και παρά το γεγονός ότι μιλάμε απλώς για εταιρικές καταχωρήσεις, ορισμένες από αυτές είναι πολύ ενδιαφέρουσες από την άποψη ότι σε αυτές αντικατροπτίζονται οι αντιλήψεις των προηγουμένων δεκαετιών, και όπως γίνεται κατανοητό κάποιες είναι περίεργες, ως και αρρωστημένες. Φυσικά τονίζω ότι το υλικό που θα ακολουθήσει δεν είναι δικό μου προφανώς, είναι ότι έβγαλε ένα γρήγορο Google search:


Chapter 1-Τα "αγγλινικά"

Θυμάστε ότι πριν από μερικά χρόνια είχε γίνει θέμα στα περισσότερα ΜΜΕ η ολοένα αυξανόμενη χρήση των greeklish, με τα κλασσικά σχόλια του τύπου "χάρη στα greeklish τα παιδιά μας ξεχνάνε και τα λίγα που ξέρανε", λες και το ίντερνετ φταίει και όχι η ελλιπέστατη εκπαίδευση γι' αυτό, αλλά anyway, ας μην ξεφύγω... Ε λοιπόν, τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες συνέβαινε ακριβώς το αντίστροφο, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία της τότε κοινωνίας δεν είχε ιδέα από την αγγλική γλώσσα, και σε συνδυασμό με την εισαγωγή των πρώτων προϊόντων από το εξωτερικό ανάγκασε τους διαφημιστές να γράφουν τις αγγλικές ονομασίες με ελληνικούς χαρακτήρες, οδηγώντας σε μερικά hilarious αποτελέσματα όπως και τα παρακάτω:

Chapter 2-Οι σεξιστικές/ρατσιστικές

Θα ήθελα να πω ότι θα εντυπωσιαζόμουν αρνητικά, αλλά γνωρίζοντας ορισμένα πρότυπα των εποχών εκείνων, ουδεμία εντύπωση προκαλούν ορισμένες διαφημίσεις όπου προβάλλουν τις μοναδικές υποχρεώσεις της γυναίκας να είναι πρώτον όμορφη, και δεύτερον να φροντίζει τον, πετυχημένο εργαζόμενο σύζυγο, no matter what the cost, ή τους μαύρους να είναι υπηρέτες, που δεν τους φέρονταν και με τον καλύτερο τρόπο εκείνες τις εποχές. Σίγουρα αυτές οι αντιλήψεις μοιάζουν πλέον γελοίες, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να τα πιστεύουν αυτά, όμως οι διαφημίσεις που ακολουθούν μιλάνε για του λόγου το αληθές:

Chapter 3-Τσιγάρα και αλκοόλ

Άλλο ένα παράδειγμα που η θέση και η προώθηση κάποιων προϊόντων έχει αλλάξει άρδην. Σήμερα, οι διαφημίσεις τσιγάρων έχουν απαγορευτεί πλήρως, ενώ αυτές των αλκοολούχων ποτών είναι γεμάτες από προειδοποιητικά μηνύματα. Μερικές δεκαετίες πριν, ίσχυε το ακριβώς αντίστροφο, καθώς αρχικά οι διαφημιστές χρησιμοποιούσαν σλόγκαν για τις ευεργετικές (!) επιπτώσεις του καπνίσματος και του ποτού, ενώ αργότερα το κάπνισμα και το ποτό έγινε μόδα και σύμβολο κοινωνικού στάτους, όπως φαίνεται και παρακάτω:

Chapter 4-Οι αστείες

Ονομάζοντας αυτό το κεφάλαιο "αστείες", δεν εννοώ πως είναι επιτηδευμένα αστείες, απλώς ορισμένα προϊόντα, ορισμένα σλόγκαν, ορισμένες ονομασίες προϊόντων και ορισμένα σχέδια, μου προκαλούν προσωπικά γέλιο. Δείτε και μόνοι σας:

 

 

Chapter 5 (και τελευταίο)-Οι περίεργες

Σαφώς και έχω μεγάλο respect για τους σχεδιαστές εκείνων των εποχών, καθώς με την έλλειψη της απαραίτητης τεχνολογίας, έπρεπε να σχεδίαζαν όλες τις διαφημίσεις στο χέρι, προσπαθώντας να βγάλουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Όμως σε ορισμένες περιπτώσεις το αποτέλεσμα, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, βγαίνει λίγο περίεργο και παραπέμπει σε διαφορετικές, ας τις πούμε δραστηριότητες... Επίσης, το γεγονός ότι για κάποιον απροσδιόριστο λόγο έβαλαν την Αγιά Σοφιά για τα "Χτυποκάρδια στο θρανίο", ενώ κάποιος άλλος σχεδίασε ένα παιδί να πίνει Μπυράλ και ένας άλλος σχεδίασε ένα μωρό χωρίς να φοράει τίποτε από τη μέση και κάτω, είναι ενδεχομένως και mind-blowing επιλογές. Τέλος, στην υποκατηγορία των τίμιων διαφημίσεων, αυτοί που επέλεξαν να πουν στα ίσια ότι τα προϊόντα τους είναι ακριβά:

Α, και μια μπόνους διαφήμιση...

 Η σοκοφρέτα, προτού ονομαστεί "σοκοφρέτα"...

Καλοκαιρινά, ελληνικά και ανώμαλα

Σε χρόνο dt ήρθε και ο Αύγουστος, για μένα ο πιο σιχαμένος μήνας του χρόνου, μαζί με τον Σεπτέμβρη. Γνωρίζω ίσως ότι είμαι ο μόνος που το πιστεύω αυτό, αλλά όπως έχω πει πολλάκις, ο Αύγουστος ναι μεν είναι ο πιο "τεμπέλικος" μήνας, αλλά γνωρίζοντας ότι ο Σεπτέμβρης πλέον είναι μόλις μερικές εβδομάδες μακριά, δεν γίνεται να μην ψυχοπλακωθείς, έστω και στο ελάχιστο. Παρόλα αυτά το ελληνικό ίντερνετ φρόντισε να μην μας απογοητεύσει, δίνοντάς μας θέματα, ενδιαφέροντα μεν, αλλά και εκνευριστικά/εξοργιστικά δε. Ας τα πάρουμε με τη σειρά:


1) Ο τυπάς που πέταξε τον σκύλο απ' τον τρίτο όροφο

Νομίζω πως όλοι μας γνωρίζουμε για το συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά ένα γρήγορο recap αξίζει. Πριν από μερικές ημέρες σε μια πολυκατοικία στην πλατεία Αμερικής στην Αθήνα, ο ιδιοκτήτης ενός σπιτιού στη προκείμενη πολυκατοικία κάνει ντου για εισπράξει το νοίκι, παρά το γεγονός ότι οι νοικάρηδες απουσιάζουν, και για κάποιον απροσδιόριστο λόγο αρχίζει να κοπανάει το σκυλί των ενοικιαστών στο μπαλκόνι. Ο κόσμος που περνούσε από εκεί το παίρνει πρέφα και αρχίζουν να του ζητάνε να σταματήσει να το ξυλοκοπεί. Όμως αντί να σταματήσει, κάνει το αδιανόητο και πετάει τον σκύλο απ' τον τρίτο όροφο. Φυσικά οι παρευρισκόμενοι παθαίνουν σοκ σε αυτό το θέαμα (που καταγράφηκε και σε βίντεο όπως οι περισσότεροι εικάζω ότι έχετε δει) και του ζητούν, δικαίως, τα ρέστα. Κάποιοι ανέβηκαν απάνω, του έριξαν ένα χέρι ξύλο και τον παρέδωσαν στις αρχές, οι οποίες θα επιληφθούν γι' αυτόν. Και κανονικά, η ιστορία θα έπρεπε να τελειώνει εδώ, όμως με τη δημοσίευση του οπτιακουστικού υλικού στο YouTube, έλαβε χώρα και ένα άλλο γεγονός, ίδιας σημασίας και εξοργιστικότητας κατ' εμέ. Από την πλειοψηφία των σχολιαστών επιχειρήθηκε doxing κατά του (ας μην κρυβόμαστε) μαλάκα που πέταξε το σκύλο. Και για όσους δεν γνωρίζουν την ορολογία, το doxing είναι η δημοσίευση όλων των προσωπικών στοιχείων ενός ατόμου, από το όνομα και το τηλέφωνό του ως και τον αριθμό της πιστωτικής του κάρτας και την δημοσιοποιήσει των συγγενικών του ανθρώπων. Όπως γίνεται προφανές, το doxing σαν κίνηση είναι ανήθικη, αλλά κυρίως παράνομη. Και όταν απλώς το ανέφερα, εισέπραξα κάποια εξαιρετικά σχόλια όπως:
- "Μπραβο μαλακα ορ8ολογιστη, 8α βρεις γκομενα τωρα με την εξυπναδα που πες"
- "Εσείς οι δήθεν ισαποστάκηδες είστε εξίσου σιχαμένοι και σκατόψυχοι με τον υπάνθρωπο που έριξε τον σκύλο. Άκου χίπη, θα σου μιλήσω όπως σου αξίζει. Βάλε τον δήθεν ορθολογισμό σου και τον προσποιητά πολιτισμένο λόγο σου στην πατούρα σου και μην κουράζεις με τις παρθενιές σου"

Δεν εντυπωσιάζομαι απ' το ύφος και την πλήρη έλλειψη επιχειρημάτων, άλλωστε αυτά τα βλέπουμε όλοι μας όσοι χρησιμοποιούμε το ίντερνετ καθημερινά, αυτό που με ενοχλεί, είναι η πλήρης υποκρισία αυτών των ανθρώπων, καθώς υποτίθεται ότι παλεύουν για την βελτίωση της κοινωνίας, όμως επί της ουσίας, χρησιμοποιώντας αυτό το υβρεολόγιο, καταπατώντας ταυτοχρόνως την νομοθεσία που υπάρχει για να προστατέψει και αυτούς, καταφέρνουν ακριβώς το αντίθετο, και γι' αυτό τους βάζω στην ίδια μοίρα με τους αχαρακτήριστους που κακοποιούν οποιαδήποτε πλάσματα...

Α, και επειδή το ξέχασαν οι περισσότεροι από δαύτους, το σκυλί επέζησε...


2) Το νέο "τραγούδι" του Tus

Έχω γράψει και έχω γράψει για μιάσματα, αλλά αυτός ο τύπος στα αριστερά takes the biscuit που λεν και στο χωριό μου. Και αυτό γιατί όποτε βγάζει καινούριο "τραγούδι" (γιατί αυτούς τους εμετούς εγώ μια φορά τραγούδια κανονικά δεν τα θεωρώ) η ελληνική παροικία του ίντερνετ χάνει και από μερικούς νευρώνες στον εγκέφαλο. Αυτό συνέβη όταν έκανε ένα "κομμάτι" που κινείται στα όρια της κτηνοβασίας, αυτό συνέβη όταν έκανε και ένα collab με έναν άλλο εκπρόσωπο της μουσικής σαπίλας, έστω και αν αυτή εξαναγκάστηκε να προσχωρήσει σε αυτά εξ' αιτίας ορισμένων ΜΜΕ, και φυσικά αναφέρομαι στην Έφη Θώδη. Όμως εδώ και μερικές μέρες βγήκε στην επιφάνεια ένα καινούριο "τραγούδι" που φέρει την ονομασία "Βουλγάρες". Και όχι, δεν αναφέρεται στις γυναίκες φιλάθλους του ΠΑΟΚ που θα περίμεναν ορισμένοι, αλλά επί της ουσίας αποθεώνεται το trafficking και η φιλοσοφία του "γαμάω, άρα είμαι γαμάτος και τέλος". Δεν θα μπω στην διαδικασία να αναφέρω μερικούς στίχους, αλλά αν ακούσετε αυτό το "κομμάτι", θα με καταλάβετε.

Το πρόβλημα δεν είναι αυτό όμως, καθώς στην συντριπτική πλειοψηφία της hip-hop πλέον όλοι οι, ας τους πούμε, καλλιτέχνες, δεν μιλάνε για τίποτε άλλο, πέρα απ' το πόσο ωραία είναι η φιλοσοφία του sugar daddy. Το θέμα είναι ότι όλοι αυτοί απευθύνονται σε ένα κοινό το οποίο είναι πολύ νεαρό. Και λέγοντας νεαρό, εννοώ στην καλύτερη των περιπτώσεων τα 15 χρονών άτομα. Και σε αυτή την ηλικία που αρχίζει και χτίζεται η προσωπικότητα του καθενός, το να έρχεται ένας καραγκιόζης και να σου λέει ότι είναι μαγκιά να φέρνεις κοπέλες από την αλλοδαπή, μόνο και μόνο για να κάνεις σεξ μαζί τους, borderline βιασμός δηλαδή, είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Όχι βέβαια ότι όλοι θα μπουν στο λεγόμενο εμπόριο λευκής σαρκός, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς θα αναπτύξουν μια εντελώς λανθασμένη απεικόνιση της κοινωνίας, με ότι και αν αυτό συνεπάγεται. Γι' αυτό λοιπόν, μείνετε μακριά από τρισγελοίους και επικίνδυνους καλλιτέχνες σαν και τον Tus. Τουλάχιστον η ανταπόκριση δείχνει ότι οι περισσότεροι διαφωνούν κάθετα με την ουσία του "τραγουδιού", γεγονός που είναι θετικό αν μη τι άλλο...


3) Ο σημαιοφόρος της Τόγκα στους Ολυμπιακούς

Ξεκίνησε λοιπόν για άλλη μια φορά το μεγαλύτερο πάρτι χορηγών για κάποιους, ή η σπουδαιότερη αθλητική διοργάνωση για άλλους, οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Είδα χτες την τελετή, οφείλω να πω ότι ήταν boring as fuck, όμως αυτό που κίνησε την περιέργεια του κόσμου ήταν ο κύριος εδώ. Οι λόγοι είναι προφανείς βεβαίως. Και μου κάνει εντύπωση, καθώς παρά το γεγονός πως όλοι μας γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι εστί Ολυμπιακοί, από την δική μας διοργάνωση των Αγώνων πριν από 12 χρόνια τέτοιες μέρες, και κυρίως τις συνέπειες τους, όλοι μας γνωρίζουμε τις αναταραχές που λαμβάνουν χώρα στην Βραζιλία το τελευταίο διάστημα και τα γνωστά ζητήματα που μαστίζουν την κοινωνία επί δεκαετίες, επιλέξαμε να δώσουμε την προσοχή μας σε έναν αθλητή που βγήκε στο γήπεδο φορώντας την παραδοσιακή φορεσιά της χώρας του, όντας λαδωμένος και φορώντας παντόφλες...

Και μιλώντας σε ένα γενικότερο πλαίσιο, θα μιλήσω άλλη μια φορά για την υποκρισία του μέσου Έλληνα στο ίντερνετ, καθώς παρατήρησα πολλά σχόλια που αναφέρουν το αυτονόητο, δηλαδή ότι δαπανήθηκαν πολλά δις ευρώ για να παρελάσει ο Sakis και η Γιάννα Δασκαλάκη (τουλάχιστον οι Βραζιλιάνοι έβαλαν τη Ζιζέλ, God bless them), ευρώ τα οποία αυτόματα φορτώθηκαν όχι μόνο στην δική μας γενιά, αλλά κυρίως και στις επόμενες. Όμως οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι σε άρθρα που ανέφεραν την εκτέλεση της τελετής έναρξης χθες, έκαναν σχόλια του τύπου "τι να μας κλάσουν και οι Βραζιλιάνοι, το 2004 δείξαμε σε όλον τον κόσμο τι κάνει η Ελλαδάρα", όπως τέτοια σχόλια είδαμε και στις προηγούμενες Ολυμπιάδες, όπως και θα τα δούμε και στις επόμενες, ανεξαρτήτως αν είναι αισθητικά επιτυχημένες ή όχι. Διπολική διαταραχή; Ενδεχομένως. Βλακεία βαθιά ριζωμένη στον εγκέφαλο; Οπωσδήποτε... 

Μεταμεσονύχτιες σκέψεις

Η ώρα είναι 3 παρά τέταρτο το βράδυ, 19 του Ιούλη πλέον. Έξω έχουμε ενδεχομένως την πιο όμορφη βραδιά του καλοκαιριού φέτος. Έχουμε σχεδόν πανσέληνο, το φεγγάρι είναι τόσο ψηλά που δεν το μπλοκάρει κανένα άχαρο κτήριο, τα άστρα λαμπυρίζουν υπέροχα, δεν υπάρχει ίχνος σύννεφου, η θερμοκρασία είναι ιδανική και φυσάει ακριβώς όσο πρέπει. Όσοι με γνωρίζετε ή/και έχετε διαβάσει αυτό το κείμενο, θα ξέρετε ότι δίνω πολύ μεγάλη σημασία στο τοπίο, γιατί είναι το μέρος στο οποίο ζούμε και ενεργούμε. Συνεπώς καταλαβαίνετε ότι καλύτερο σκηνικό δεν έχει υπάρξει από απόψε. Και σε γενικότερες γραμμές, τα καλοκαιρινά βράδια, είναι το ομορφότερο σημείο της ημέρας. Γιατί όμως το πιστεύω αυτό;

Είναι γεγονός ότι η νύχτα με την ξεχωριστή ομορφιά της κάνει τα πάντα πιο μυστήρια, πιο δραματικά και πιο απελευθερωτικά. Είναι το σημείο της ημέρας που το μυαλό έχει κουραστεί από την εργασία των προηγουμένων ωρών και τα συναισθήματα τονίζονται περισσότερο. Το οποίο είναι οξύμωρο, καθώς βραδιές σαν την αποψινή προτιμώ να κάθομαι με συντροφιά ήρεμη μουσική (Το Blue Lines των Massive Attack και το Dummy των Portishead έπαιζαν σχεδόν σε καθημερινή βάση, αν και απόψε θυμήθηκα ένα κομμάτι που άκουγα όταν περπατούσα στους δρόμους πριν από μια δεκαετία περίπου στο discman μου -που τα φράγκα τότε για mp3 player-. Είναι το αγαπημένο Romeo and Juliet από τους Dire Straits) και να σκέφτομαι. Μέχρι απόψε άλλωστε, η πιο όμορφη βραδιά του καλοκαιριού ήταν πριν από ένα μήνα περίπου στη Μυτιλήνη, στη προηγούμενη πανσέληνο, όταν πήγα και ρέμβασα στον φάρο του λιμανιού και, δεν σας το κρύβω, το καταευχαριστήθηκα...

Πάντως, μπορώ να πω, εν συγκρίσει με το προηγούμενο καλοκαίρι, πως τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα από τότε. Σαφώς και λείπουν ορισμένα πράγματα πρόσωπα που θα με έκαναν πιο ευχαριστημένο και πλήρη σε ψυχολογικά πλαίσια, αλλά νομίζω ότι τόσο ήρεμο καλοκαίρι, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, δεν έχω περάσει. Και αυτό, γιατί μετά από κάποια άσχημα και όχι τόσο by-gone γεγονότα, πιστεύω ότι έχω ξεκινήσει ένα shift στις προτεραιότητές μου. Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι και αυτό που βλέπετε αυτή τη στιγμή, δείτε πόσο καιρό είχα να γράψω σε τούτο το blog, και πόσο πιο συχνά γράφω τώρα, αν και πιστεύω ότι και πιο συχνές αναρτήσεις είναι εφικτές, διότι διαπιστώνω τη δύναμη που έχει το γράψιμο από άποψη έκφρασης και διάταξης των σκέψεών μου, κάτι που είναι πολύ σημαντικό. Επίσης, μετά από τον καθαρισμό του αρμονίου μου, θέλω να ξεκινήσω να το χρησιμοποιώ μετά από πολλά-πολλά χρόνια (15 τον αριθμό). Σε γενικές γραμμές, δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να έχει τη διάθεση αυτής της αυτο-βελτίωσης ποτέ, και σκεπτόμενος όλη αυτή την εξέλιξη, δεν μπορώ παρά να αισθάνομαι ικανοποιημένος. Βεβαίως και ο δρόμος είναι ανηφορικός, και βεβαίως υπάρχουν συχνά "απόνερα" παλαιών τρόπων σκέψης, αλλά πιστεύω ότι το πρόσημο θα είναι θετικό...

Και με μια πρόχειρη ανάγνωση των παραπάνω γραφόμενων, η εξέλιξη του κειμένου είναι όπως και η εξέλιξη μιας βραδιάς. Για άλλο ξεκινάς, και αλλού τελειώνεις. Αλλά και αυτό το απρόβλεπτο κομμάτι είναι μέρος της ομορφιάς της, με τα πάνω της και τα κάτω της, όπως κάπως και η ζωή ολόκληρη μπορεί να συμπιεστεί σε μια γεμάτη βραδιά...

Η ώρα είναι 3:26 το βράδυ, και νομίζω ότι φτάσαμε στο τέλος για απόψε. Peace to all...

ΥΓ: Ένα πράγμα που θα ήθελα να κάνω στο φετινό καλοκαίρι είναι να περάσω ένα ολόκληρο βράδυ είτε με την παρέα, είτε με πιο, ας το πούμε special άτομο, σε μια παραλία με φωτιά αναμμένη, είτε στο ποτάμι του Νέστου. Εκεί θα πω ότι θα νιώσω εντελώς ολοκληρωμένος...

Περί "καλών παιδιών"

YouTube. Η πλατφόρμα στην οποία θα δεις ότι καλύτερο και ότι χειρότερο υπάρχει πάνω στον πλανήτη Γη. Κυρίως ότι χειρότερο δυστυχώς. Στην τελευταία κατηγορία όμως δεν εμπίπτει το κανάλι που ονομάζεται A Dose of Buckley. Αυτός ο Καναδός είναι αυτό που θα ήθελα να είμαι εγώ εν πολλοίς. Να σχολιάζω τα κακώς κείμενα, με σωστά επιχειρήματα και βιτριολικό χιούμορ. Πριν από περίπου ένα μήνα λοιπόν, έπεσα στο παραπάνω βίντεο:

Ομολογώ ότι από τότε, σκέφτομαι διαρκώς γι' αυτό το ζήτημα. Διότι, και δεν θα το αρνηθώ καθόλου, καθώς είναι η αλήθεια, είμαι, ή τουλάχιστον ήμουν, ο ορισμός του "καλού παιδιού". Τι εννοώ όμως λέγοντας "καλό παιδί"; 
-Είμαι ευγενικός και σέβομαι.
-Δεν πρόκειται ποτέ να κάνω κάτι που δεν πρέπει.
-Δεν πρόκειται επίσης να πω άσχημα λόγια. Τουναντίον.
-Θα κάνω οτιδήποτε μπορώ για να αισθάνεσαι όμορφα. Πολλές φορές και ακόμα περισσότερα.
-Δεν θα πω "όχι" σε ότι μου ζητήσεις.

Thing is, σκεπτόμενος τα επιχειρήματα του Buckley, έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά τα χρόνια έχω αδικήσει και χαντακώσει τον εαυτό μου με αυτόν τον τρόπο σκέψης. Διότι πίστευα ότι επειδή είχα κάποια συγκεκριμένα στάνταρ συμπεριφοράς, μου άξιζε να ήμουν επιτυχημένος άνευ ανταλλαγμάτων. Κάτι το οποίο είναι εντελώς λάθος, διότι αν δεν προσπαθήσεις για κάτι, δικαιωματικά δεν θα το αποκτήσεις, εκτός και αν είσαι τυχερός, αλλά let's face it, what are the chances?... Και αποτελεί την πραγματικότητα ότι εγώ δεν προσπάθησα, ούτε στο ελάχιστο καθώς είμαι μεγαλειώδης χέστης (pussy στα αγγλικά), και έχασα πολλά χρόνια γκρινιάζοντας και λυπόντας εαυτόν, χάνοντας τις όποιες λίγες ή πολλές ευκαιρίες που θα μπορούσα να έχω.

Επίσης, διαπίστωσα ότι ήμουν de facto μπάσταρδος, και σε καμία περίπτωση "καλό παιδί". Γιατί τα περισσότερα points που ανέφερα παραπάνω τα κάνουν άνθρωποι που πάσχουν από έντονη ανασφάλεια, δηλαδή ρίχνεις τον εαυτό σου διότι φοβάσαι υπέρ του δέοντος να χάσεις αυτό που ενδεχομένως έχεις, γιατί deep inside γνωρίζεις ότι δεν έχεις τα προσόντα για να έχεις κάτι παραπλήσιο. (DISCLAIMER: Προφανώς και δεν υπονοοώ ότι δεν πρέπει να είμαστε ευγενικοί και να σεβόμαστε. Η ευγένεια πρέπει να μας διέπει, διότι και εμείς θέλουμε να μας φέρονται ευγενικά, άρα συνεπώς δεν είναι σωστό να κάνουμε αυτό που δεν θέλουν να μας κάνουν. Όσο για τον σεβασμό, και αυτός πρέπει να υπάρχει, αλλά μόνο στα άτομα που αξίζουν σεβασμού, και αυτά τα άτομα τα καταλαβαίνεις απ' τις πράξεις που κάνουν σε καθημερινή βάση).

Για να είμαι ειλικρινής όμως, δεν συμφωνώ απαραίτητα στο οτιδήποτε και αν κάνεις, δεν θα είσαι αρεστός στα άτομα από το πάνω ράφι. Θα ήθελα να πω ότι το πρωταρχικό συστατικό για να σε προσέξει κάποιος/α θα ήταν η προσωπικότητα, αλλά δυστυχώς είναι η εξωτερική εμφάνιση. Και δεν είναι απαραίτητο να φαίνεσαι σαν κλαρίνο ή σαν οτιδήποτε επιτάσσει η mainstream μόδα, είναι απολύτως εφικτό να έχεις το δικό σου προσωπικό στυλ και να φαίνεσαι ωραίος. Από εκεί και πέρα, και ο τρόπος προσσέγγισης παίζει σημαντικότατο ρόλο. Έχετε αλήθεια προσπαθήσει να κάνετε μια ουσιαστική συζήτηση με μια κοπέλα, αντί απ' το να πάτε και να αρχίσετε τα θλιβερά puns, που νομίζετε ότι εντυπωσιάζουν κιόλας; ΟΚ, βασικά όντως εντυπωσιάζουν, αλλά αρνητικά... Πιστεύω ότι θα έκανε αρκετά καλή εντύπωση να φερθείς σε ένα άτομο σωστά και να δώσεις σημασία σε αυτά που θέλει να πει, και όχι να το δεις σαν ένα κομμάτι κρέας (ακόμα και εγώ το λέω που θεωρούμαι και κάφρος). Η ουσία πάντως είναι ότι μπορείς να είσαι αρκετά επιτυχημένος (τηρουμένων πάντα των αναλογιών), αρκεί να φροντίσεις το μέσα και το έξω, να φερθείς ευγενικά, και να είσαι όντως ο εαυτός σου και να μην λες κάθε πέντε λεπτά το πόσο τη θαυμάζεις, γιατί φίλε κουράζει...

Κλείνοντας, τελικά το concept του "καλού παιδιού" είναι μια απάτη, και δεν μας χωρίζει τίποτε ουσιαστικό απ' τους μαλάκες που κράζουμε, διότι ρίχνοντας τις ευθύνες της αποτυχίας μας αποκλειστικά στους άλλους και στις άλλες, ακυρώνεται απ' τη ρίζα ο τίτλος του "καλού παιδιού". Ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας πρωταρχικά, αλλά και με τον υπόλοιπο κόσμο στη συνέχεια, και τότε πολλά όμορφα πράγματα μπορούν να συμβούν...

ΥΓ: Παρά το γεγονός ότι ο γραπτός μου λόγος είναι πολύ πιο δομημένος απ' τον προφορικό, δεν μπορώ να αγνοήσω ότι είναι κάπως ασύνδετο το παραπάνω κείμενο, συνεπώς ζητώ συγνώμη αν σας κούρασα.

ΥΓ: Είναι ευπρόσδεκτα όλων των ειδών τα σχόλια, γιατί πιστεύω ότι το κείμενο που έγραψα, μαζί με το βίντεο που αποτέλεσε την αφορμή της γραφής του, μπορούν να αποτελέσουν μια καλή αρχή για μια συζήτηση πάνω σε αυτό το ζήτημα, κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει η πιθανότητα να εξαχθούν πολύ χρήσιμα συμπεράσματα...

Πάνος

The Importance of Expressing Our Feelings

Συνήθως όταν κάθομαι και γράφω τις σκέψεις μου, κάθομαι επί ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, προσπαθώντας να εκφραστώ όσο πιο καθαρά γίνεται (ασχέτως αν αποτυγχάνω οικτρά). Σήμερα, η επιθυμία μου ήταν να αλλάξω τακτική. Εσείς μπορεί να διαβάζετε αυτές τις λέξεις στον υπολογιστή, στο κινητό ή στο tablet σας, αλλά αυτή τη στιγμή βρίσκομαι δίπλα στο ποτάμι κάτω από το Μονοπάτι της Ζωής (όσοι τυχόν δεν είστε Ξανθιώτες, ψάξτε το). Εδώ και μερικές ημέρες ήθελα να το κάνω αυτό, το έχω προαναγγείλει άλλωστε από την ημέρα των γενεθλίων μου, αλλά για διάφορους λόγους αναγκάστηκα να το αναβάλλω. Και σήμερα ομολογουμένως δεν είναι και η καταλληλότερη χρονική στιγμή, καθώς η ώρα είναι ακριβώς 16:15 και είναι Τσικνοπέμπτη. Από τώρα υπάρχει πολύς κόσμος έξω, ο οποίος θα αυξηθεί μέσα στις επόμενες ώρες, και είναι δύσκολο να βρεθεί κάποιο ήσυχο μέρος. Ευτυχώς όμως τα κατάφερα, η μόνη παρέα που έχω αυτή τη στιγμή είναι ο εαυτός μου, η φύση, ένα τετράδιο και ένα στυλό. Πραγματικά ιδανικές συνθήκες λοιπόν.

Γιατί λοιπόν ήρθα εδώ; Η αλήθεια είναι ότι ο κυριότερος λόγος που το κάνω αυτό είναι για να εκφραστώ. Και μπορεί να το έχω αμελήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά σιγά-σιγά διαπιστώνω τη σημαντικότητα της έκφρασης. Και δεν μιλώ για τους καλλιτεχνικούς τρόπους έκφρασης, όπως ο χορός ή η λογοτεχνία πχ. Μιλάω για τη δυνατότητα καλλιέργειας και ικανοποιήσης των συναισθημάτων μας. Και αυτό συνίσταται από τα πιο μεγάλα συναισθήματα, όπως αυτό της αγάπης, μέχρι τα πιο μικρά και ασήμαντα, όπως το να ακούς ένα ρυάκι ή να μυρίζεις το δροσερό χορτάρι μετά από μια βροχερή μέρα. Γενικώς, οτιδήποτε βοηθάει στην καλή ψυχολογική λειτουργία. Δυστυχώς μπορώ να φέρω παραδείγματα που αφορούν μόνο εμένα, αλλά ελπίζω να εκφράζω έστω και έναν από εσάς.

Από το περασμένο καλοκαίρι λόγω κάποιων πεπραγμένων που έλαβαν χώρα τον Ιούλιο, μέχρι και τη προηγούμενη βδομάδα, υπάρχουν γύρω στα 10 καταγεγραμμένα rage attacks. Για όσους δεν γνωρίζουν, τα rage attacks συμβαίνουν όταν ένας άνθρωπος εκνευρίζεται υπέρ του δέοντος και ξεσπάει πάνω σε ότι αντικείμενο βρεί. Έτσι λοιπόν συνέβη και σε μένα. Σε κάποια από αυτά τα συμβάντα υπήρξε καλός λόγος, σε κάποια άλλα όχι, ενώ σε όλες τις περιπτώσεις έπαιξε και το ποτό τον ρόλο του. Σε αυτό το σημείο το ερώτημα "γιατί πραγματικά ξεσπούσες με αυτόν τον τρόπο Πάνο;" εξακολουθεί να υφίσταται. Το συμπέρασμα στο οποίο έφτασα έχει ως εξής. Λόγω του γεγονότος ότι φοβόμουν κάποιες αντιδράσεις, συμπίεζα τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο έπινα σίγουρα παραπάνω απ' ότι θα έπρεπε, γιατί το ποτό βοηθάει στη συμπίεση ορισμένων συναισθημάτων. Όμως δυστυχώς αυτό οδηγεί επίσης και στην απώλεια του αυτοελέγχου, και εκεί ο μόνος τρόπος εκτόνωσης είναι ο ακραίος.

Όλα αυτά άλλαξαν όμως την ημέρα των γενεθλίων μου το περασμένο Σάββατο. Εκείνη την ημέρα βρήκα το κουράγιο να κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω εδώ και καιρό, να εκφράσω δηλαδή τα συναισθήματά μου σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Δυστυχώς δεν έλαβα την ανταπόκριση που ήθελα (και που εξακολουθώ να θέλω προφανώς), κάτι το οποίο με θλίβει. Και με θλίβει, όχι τόσο για το άτομο, αλλά για όλες τις στιγμές που θα μπορούσαμε να έχουμε και τα συναισθήματα που θα καλύπταμε ο ένας στον άλλον, κάτι το οποίο είναι ανεκτίμητο καλώς ή κακώς. Αλλά. ενώ κάποιος θα περίμενε να αποτελέσει αυτή η στιγμή τον απόλυτο ψυχολογικό πάτο, η πραγματικότητα διαφέρει. Λίγες φορές στην, ως τώρα, ζωή μου έχω νιώσει αυτό το αίσθημα της εσωτερικής γαλήνης, το οποίο προκύπτει ακριβώς από το γεγονός ότι εξέφρασα τα συναισθήματά μου. Και όσο περνάνε οι μέρες αρχίζω να κατανοώ την ικανοποιήση των συναισθημάτων μου στο οτιδήποτε. Από αυτό το γεγονός, ότι γράφω για τα συναισθήματά μου, μέχρι το για ότι απολαμβάνω τη ζεστασιά της φύσης, τις εικόνες που προσφέρει, τους ήχους και τις μυρωδιές της.

Ολοκληρώνοντας αυτό το κείμενο, διαπιστώνω και κάτι άλλο. Από τι αποτελείται η ζωή; Από στιγμές. Και γιατί θυμόμαστε αυτές τις στιγμές; Ακριβώς για τα συναισθήματα που μας προσφέρουν. Γι' αυτόν τον λόγο, η παράκλησή μου προς όλους όσους διαβάσατε αυτό το κείμενο, έχει ως εξής. Πράξτε. Μιλήστε στον άνθρωπό σας και πείτε του γι' αυτά που αισθάνεστε. Βγείτε έξω και δείτε και ακούστε πράγματα. Μη κάθεστε και μη σκέφτεστε το "τι θα γινόταν αν;". Βοηθήστε τους εαυτούς σας και αυτούς που αγαπάτε να συμβούν άλλα "αν". Και για να το συνοψίσω σε μια απλή φράση:

Μην σκεφτείτε. Απλώς νιώστε...

ΥΓ1: Πληκτρολογώντας το ανωτέρω κείμενο, δεν μπόρεσα να σκεφτώ κάποια εικόνα που θα ταίριαζε στο νόημα του κειμένου και που θα μπορούσε να το συνοδέψει. Μπορεί στο μέλλον αν μου έρθει κάποια ιδέα, να την προσθέσω.

ΥΓ2: Αυτό το κείμενο το αφιερώνω στον φίλο μου τον Swum, ο οποίος βοήθησε σημαντικά στην ανάπτυξη της σκέψης απ' την οποία πηγάζει η ουσία του κειμένου.

Πάνος

(Μπιπ) τον Άγιο μου Βαλεντίνο (μπιπ)...

Μόνο αν δείτε το πότε έγραψα το τελευταίο κείμενό μου σε αυτόν εδώ τον χώρο, θα καταλάβετε ότι κάτι πολύ σοβαρό συνέβη για να "αναστήσω" τούτο δω το blog. Και όπως γίνεται κατανοητό από τον τίτλο, ο λόγος είναι η σημερινή "γιορτή", αυτή του Αγίου Βαλεντίνου. Ενδεχομένως η πιο σάπια ημέρα ολόκληρου του χρόνου. Και επειδή δεν είναι από τις γιορτές που σου δίνεται η δυνατότητα να μην ασχοληθείς, αποφάσισα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά και να εκφράσω τα συναισθήματά μου για την σημερινή ημέρα.


Έχοντας περάσει αυτή την ημέρα και εκτός σχέσης, αλλά και εντός (truth be told, κυρίως εκτός), διαπιστώνω αρκετά προβλήματα με τον συμβολισμό αυτής της ημέρας και στις δυο περιπτώσεις. Ας ξεκινήσουμε όμως με το να βρίσκεσαι εκτός σχέσης. Συζήτησα με πολλά άτομα σήμερα που βρίσκονται στο εξωτερικό, όπως στη Βρετανία, την Πορτογαλία και την Κροατία. Σε καμία από αυτές τις χώρες δεν υπάρχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον όσο υπάρχει εδώ. Και μάλλον αυτό ισχύει, καθώς αν βγείτε έξω, δεν υπάρχει περίπτωση να μην γυρίσετε κάπου το κεφάλι σας και να μην δείτε κάτι που έχει σχέση με τον Άγιο Βαλεντίνο. Και δεν μιλάω για καταστήματα, όπου εκεί το περιμένεις, λόγω του καταναλωτικού χαρακτήρα της ημέρας, μιλάω για μέρη όπως ταβέρνες και γυράδικα. Πείτε μου, θεωρείτε νορμάλ το γεγονός να βλέπετε ένα γυράδικο τίγκα στις καρδούλες και στις κόκκινες κορδέλες; Όλη αυτή η εμμονή λοιπόν με τον συμβολισμό της ημέρας σε επηρεάζει, ακόμα και αν δεν σε απασχολεί το γεγονός ότι είσαι single. Και άντε, εμένα με ενοχλεί αυτό, αλλά όχι τόσο. Υπάρχουν και συνάνθρωποι μας που είναι εντελώς μόνοι τους, και πιστέψτε με, δεν θέλεις να σου υπενθυμίζουν διαρκώς ότι είσαι μόνος σου, ειδικά δε, όταν έχεις αισθήματα για κάποιον και δεν υπάρχει ανταπόκριση.

Από την άλλη πλευρά, ακόμα και όταν βρίσκεσαι σε σχέση την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Πρώτον, από οικονομικής άποψης. Φυσικά δεν αναφέρομαι στα ζευγάρια που μοιράζονται τα πάντα, ακόμα και τα δώρα, αλλά για τα ζευγάρια στα οποία δημιουργείται η υποχρέωση των κινήσεων. Δηλαδή, δημιουργείται η υποχρέωση, κυρίως στους άντρες να αναλάβουν εκείνη την πρωτοβουλία γι' αυτό που λένε οι Αγγλοσάξονες grand gesture. Και με αυτό το grand gesture, θα δείξεις στο έτερό σου ήμισυ ότι το σκέφτεσαι. Σε δεύτερη ανάγνωση όμως, το μήνυμα που προβάλλεται είναι το εξής. Μπορείς να κάνεις ότι θέλεις τον υπόλοιπο χρόνο, αλλά γι' αυτή την ημέρα, αν δεν μου δείξεις με κάποιον τρόπο ότι με αγαπάς, δεν είμαστε εντάξει. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν νομίζω ότι έτσι λειτουργούν οι ώριμες σχέσεις, δεν πρέπει να κάνεις πράγματα μια ημέρα σε όλον τον χρόνο, αλλά όλον τον χρόνο.

Προσοχή εδώ, όταν λέω "να κάνεις πράγματα", δεν εννοώ να αγοράζεις ακριβά και αχρείαστα αντικείμενα, τουναντίον. Οι ώριμες σχέσεις εξελίσσονται σε βάθος χρόνου, και πρέπει να παλέψεις γι' αυτές. Η αγάπη δεν είναι μόνο ούτε δώρα, ούτε καρδούλες, ούτε σοκολατάκια. Αγάπη είναι αυτά που κάνεις every single God-damned day...Και γι' αυτό δεν πρέπει να θεωρήσεις τον/την σύντροφό σου δεδομένο/η ποτέ, γιατί όταν τον χάσεις, θα καταλάβεις την αξία και το πόσο σημαντικό ήταν αυτό το άτομο για σένα. Αυτό συμβαίνει και όταν είσαι ερωτευμένος με κάποιον, ακόμα και αν δεν έχετε ζήσει πράγματα μαζί, σου λείπει. Το ξέρω από πρώτο χέρι αυτό και το λέω. Και επειδή περνάω και από αυτό το στάδιο αυτό το χρονικό διάστημα, ομολογώ πως εκνευρίζομαι άγρια με τον συμβολισμό της σημερινής ημέρας, γιατί ουσιαστικά σου δίνει εμμέσως το δικαίωμα να μην φέρεσαι όσο καλά πρέπει στο άτομό σου...

Τουλάχιστον, ελπίζω όσοι λίγοι διαβάσετε αυτό το κείμενο και είστε με κάποιον, να προβληματιστείτε. Να καταλάβετε ότι έχει πιο πολύ αξία το να κρατάτε το χέρι του/της συντρόφου σας, παρά να του/της αγοράζετε μια κολώνια πχ.

Τελικά, ξεκίνησα για να κράξω τον Άγιο Βαλεντίνο, και στο τέλος κατέληξα να δίνω συμβουλές για το πως θα πρέπει να εξελίσσονται οι σχέσεις. Μάλλον ενδόμυχα να συμβούλεψα και τον εαυτό μου, αλλά αυτό είναι το De Profundis. Εδώ μέσα, γράφονταν πράγματα εκ βαθέων, και μετά από 3 χρόνια αποχής, συνειδητοποιώ ότι μου έλειψε...

Πάνος












ΥΓ: Τελικά, μόνο ο κύριος στα δεξιά μπορεί να γιορτάζει, γιατί στο τέλος της ημέρας, μόνο αυτός είναι ο πραγματικός Άγιος Βαλεντίνος... ;)